ρομπότ χαρτονένιο κρατάει ένα φακό

Έσβησαν τα φώτα στο μπάνιο ...

ΠΩΣ Ο ΦΟΒΟΣ ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΤΑΙ ΣΕ ΠΑΙΧΝΙΔΙ

Τελευταίως σβήνω φώτα. Από όπου και να περάσω στο σπίτι κάποιο είναι αναμμένο... Απέκτησα αυτή τη συνήθεια για να μαθαίνουν τα μικρά πως όταν φεύγουμε από ένα δωμάτιο, σβήνουμε τα ΦΩΤΑ!

Η μικρή μου όμως ήταν μέσα στο μπάνιο. Ξαφνικά την άφησα χωρίς φως, άθελα μου, χωρίς να το σκεφτώ, από συνήθεια, βγήκα από το μπάνιο και έσβησα το φως ... ΑΑΑΑΑΑααααα ...

Αμέσως το ανάβω, μπαίνω στο μπάνιο, και τη βλέπω. Πρόσωπο τρομοκρατημένο, δάκρυα ήδη να τρέχουν και η απορία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό της

"Γιατί μου το έκανες αυτό;"

- Από συνήθεια καρδούλα μου, δεν το ήθελα, το ξέχασα ότι είσαι μέσα...

- Εγώ όμως φοβήθηκα πολύ, ακόμα φοβάμαι. Το ξέρεις ότι φοβάμαι το σκοτάδι.

Αγκαλίτσα, συγνώμες και ιδέα!

- Αφού μωρό μου φοβάσαι ακόμα το σκοτάδι, να κάνουμε προπόνηση με σβηστά φωτά. Αν σου ξανασυμβεί να μην χτυπήσεις. Να μπορέσεις να βγεις από το μπάνιο και να έρθεις να με βρεις. Θέλεις;

- Τώρα δηλαδή, να σβήσουμε το φως και να μου κρατάς το χέρι για να μην φοβάμαι;

- Ναι καρδιά μου. Τώρα. Κι αν γίνει διακοπή του ρεύματος να ξέρεις πως να κινείσαι στο σπίτι. Όλα τα δωμάτια να τα κάνουμε προπόνηση!

Κι έτσι κάναμε με τη μικρή μου. Ήταν γενναία! Ειδικά στην πρώτη προσπάθεια μου έσφιγγε τόσο το χέρι... Τη δεύτερη φορά βρήκε αμέσως την πόρτα του μπάνιου και γελούσε ευχαριστημένη. Κάναμε προπόνηση και στο δωμάτιο της. Πως να κατέβει από το κρεβάτι της, να φτάσει στην πόρτα, να βρει το πόμολο...

Της έχω δώσει κι ένα φακό που έχει κάτω από το μαξιλάρι της, ώστε αν την ξανα-ξεχάσω ή αν γίνει διακοπή ρεύματος το βράδυ να μην φοβηθεί τόσο. Έτσι γίνεται με τα παιδιά. Μετατρέπουν ακόμα και τους φόβους τους σε παιχνίδια και μπορούν υπερήφανα να τους ξεπερνάνε!

Πόσα μαθαίνω ακόμα από τα παιδιά! Και πόσο (υπόσχομαι να) προσπαθώ να τους μοιάσω!

→ φωτογραφία από την Arielle Nadel / Flickr "The Search Underneath the Bed" μέσω άδειας Creative Commons 2.0